|
Geschreven door Frank & Vanessa
|
|
maandag 03 december 2007 |
|
Letop: er zijn twee verhalen bijgekomen! Voor een mooie chronologie lees eerst het volgende verhaal. We zijn in India, het laatste land van onze reis. En meteen ook het gekste land van onze reis: wat een gekkenhuis hier zeg! Maar we hebben ook flink ons best gedaan om de reis hier naartoe zo lang mogelijk te maken. Wat ons wel in de gelegenheid stelde om nog een dagje Bangkok te doen. Dat was echt een dagje vakantie! Wat een leuke stad zeg! We hebben allemaal waanzinnig mooie en leuke landen bezocht, maar niet een zo toeristisch als Bangkok, en in Bangkok zijn ze GOED in inschatten wat de toerist wil: leuke terrasjes, geweldige hebbedingetjes (Frank moest de portemonnee goed vasthouden, anders waren we vier weken te vroeg blut geweest ;) ), leuke restaurantjes en veel hotels hebben een zwembad. Kortom, alle ingredienten om heerlijk te genieten, en dat hebben we ook gedaan!  's Ochtends hebben we een fietstocht gemaakt, die ons op de markten, nauwe steegjes en het platteland van Bangkok bracht. Een geweldige manier om Bangkok te leren kennen. We hebben nu al zin om ooit meer van Thailand te verkennen :). 's Middags hebben we lekker aan het hotelzwembad gelegen en voor het eten hebben we een heel leuk straattentje gevonden waar het heerlijkste eten zo voor je neus werd klaargemaakt met geweeeeldig grote garnalen. Het was bijna jammer dat we de volgende dag al weer verder moesten, maar we waren ook heel nieuwsgierig naar India. We vlogen van Bangkok naar Calcutta, en daar aangekomen zijn we in een keer doorgegaan met de trein naar Delhi, 17 uur treinen ongeveer. In Delhi hadden we een hostel midden op de Main Bazaar, een van de druktste delen van Delhi. Geen aanrader, voor wie ooit naar India gaat en hoopt enigszins bij te komen voor je verder gaat reizen. We waren het station nog niet uit, of we hadden al drie man aan ons hangen, die ons allemaal in hun autorikshaw wilden krijgen, om commissie op te strijken. Jammer voor hun, maar wij konden lopen naar ons hostel. De main bazaar zit vol met winkeltjes, en alle eigenaren wilden ons naar binnen hebben, ook al liepen we met onze rugzakken. En na een reis van in totaal zo'n 28 uur, zit je daar niet op te wachten. Een paar uur later durfden we het aan om nog eens naar buiten te lopen, en toen konden we het al beter hebben. Maar ook na wat meer van Delhi gezien te hebben, konden we de stad nog niet echt waarderen. En toen ongeveer 4 mensen ons aangeraden hadden om Delhi zo snel mogelijk te verlaten, hebben we onze planning wat aangepast, en zijn we na 2 dagen naar Jaipur gegaan. En dat was een stuk beter! Jaipur heeft een leuk oud centrum en veel bazaars, die een stuk rustiger zijn dan die van Delhi. De mensen zijn er ook minder opdringerig, en het is allemaal net iets minder gekkenhuis. Bovendien hadden we nu een hostel waar we de herrie van de stad bijna niet hoorden en waar we lekker konden zitten, dus hier hadden we een goede ontsnappingsmogelijkheid...onmisbaar in India hebben we ontdekt. Na Jaipur zijn we naar Agra gegaan. Agra is geen mooie stad maar heeft een van de mooiste bezienswaardigheden in de wereld: de Taj Mahal. En het is waar: hij is echt prachtig! We hebben 's avonds de zonsondergang gezien, en dat was wel heel bijzonder. De volgende dag zijn we hem ook van binnen gaan bekijken, en hij is zo perfect gebouwd, en ook nog steeds in zo'n goede staat. Dat is echt ongelofelijk. Super om te zien dus! 's Middags zijn we nog naar het Rode Fort geweest, een van de vele forten hier in Rajastan, en ook zeker de moeite waard. Van Agra naar Udaipur, waar we nu zijn, hadden we een nachtbus. We hadden ons voorgenomen om dat niet te doen in India, maar dit was de enige mogelijkheid, dus we hadden geen keus. We hadden gekozen voor een sleeper, wat inhield dat we een tweepersoonsbed hadden, dat zich bevond op de plek waar normaal de bagagerekken zitten (met meer ruimte boven je hoofd, zodat je ook kunt zitten). Wel lachen dus. Maar niet voor lang, want toen we gingen rijden, bleek dat de wegen zo slecht waren, dat we al hobbelend bijna veel te snel weer beneden waren. En dat we het dak regelmatig tegen ons hoofd voelden komen. Kortom, de 15 uur die deze busrit duurde, konden niet snel genoeg voorbij gaan. We hadden nog wel een erg leuke stop om 22.00 's avonds, bij een restaurantje. We hadden we zin in een chapati (Indiaas brood), en toen we die ophadden, vonden de chapatibakkers dat wij ook maar eens een poging moesten wagen. Dus daar stonden we dan, in de middle of helemaal niks, plakjes deeg in een snoeiend hete oven tegen de wand te plakken (de oven was een soort gat met houtskool, en het brood wordt tegen de wand gebakken). Super leuk! In Udaipur hebben we een heerlijk hostel gevonden met een fantastische tuin en leuk dakterras. Het is voor het eerst in de reis dat we continu lekker warm weer hebben, dus we genieten nu 's ochtends van ontbijt op het dakterras. Wat een luxe!! We hebben al verschillende dingen bekeken hier in de buurt: het City Palace, een dorpje waar allerlei kunsten worden gedemonstreerd en hoe het dorpsleven in India er uit ziet (Shilpgram), een groot fort (Kumbalgarh) en een prachtige tempel (Ranakhpur). Vandaag zijn we wezen paardrijden op een ranch hier vlakbij en dat was gaaf!! Ondanks dat we allebei nog nooit op een paard gezeten hadden, ging het heel goed (de paarden waren fantastisch 'opgevoed'), dus we hebben echt kunnen genieten van de omgeving. Frank is halverwege alleen niet zo lekker geworden, dus die ligt nu even uit te zieken op bed. Maar dat gaat morgen vast weer beter. Zo, nu zijn we weer helemaal bij met vertellen over onze avonturen aan de andere kant van de wereld. Foto's uploaden gaat hier alleen niet fantastisch, dus daar zullen jullie nog even op moeten wachten. |
|
Laatst geupdate op ( maandag 03 december 2007 )
|
|
|
Geschreven door Frank & Vanessa
|
|
maandag 03 december 2007 |
|
Het hoogtepunt van ons avontuur heeft iedereen inmiddels kunnen lezen. Het verhaal over hoe we daar kwamen en hoe de rest van Tibet ons bevallen is heeft even op zich laten wachten maar hier is het dan eindelijk.
Tibet: "Het dak van de wereld". Dat betekend ruim twee weken op 3500m of hoger leven en dat is even wennen voor je lichaam. Waar het de eerste twee dagen verbazend soepel ging werd Frank er de derde dag toch redelijk beroerd van, of was het toch iets in het eten? We zullen het niet weten. Wel wisten we uit ervaring dat herstel een stuk langzamer gaat dan op zee-niveau en voor de komende paar dagen werd dat dus weinig eten en veel water drinken. Wat leven op 3500 meter aan de vooravond van de winter ook oplevert is de kans op sneeuw. Daarvan hebben slechts een ochtend "last" gehad. Er is in Lhasa zelf niets noemenswaardigs gevallen maar de omliggende bergtoppen kregen er een prachtig mooie witte laag van die wel bleef liggen.  Tocht naar Mount Everest Basecamp (EBC)In deze prachtige setting begonnen we aan onze tocht van zes dagen naar het EBC. Samen met onze Franse vrienden, het pas getrouwde stel Vincent en Cecile, onze gids Bemba en onze chaufeur vertrokken we de eerste dag naar het Samye klooster iets ten oosten van Lhasa. Het Samye klooster is het eerste echte Budhistische klooster in Tibet en is tijdens de Culturele Revolutie flink verwoest. Herstel werkzaamheden zijn in volle gang en de centrale tempel ziet er weer super mooi uit. De rit erheen vanuit Lhasa was trouwens al een belevenis opzich. Eerst een stukje snelweg waar je goed kunt zien hoe hard de Chineezen er de stad aan het uitbreiden zijn en daarna een stuk woestijn. Toch raar om op 3500 meter boven zee niveau in een land dat bekend staat om zijn besneeuwde toppen een uitgestrekte zandvlakte in een vallei te zien liggen.  Na het Samye klooster hebben we op de tweede dag het Yamdrok-tso meer gezien. Eerst vanaf een ruim 5000 meter hoge pas en daarna ietsje lager; het meer zelf ligt namelijk maar op 4488 meter. Zoals je hier op de foto kunt zien heeft het meer een betoverende blauw/tuqouse kleur en ligt het er geheel roerloos bij. Om bij het meer te kunnen komen en er ook weer vandaan te kunnen verder naar onze eindbestemming van die dag moesten we wel twee keer wat mensen omkopen. Maar dit schijnt er helemaal bij te horen...boeiende dag dus.  De derde dag bestond vooral uit het rijden van veel kilometers en een poging tot het bekijken van het klooster in Shighatse. Dit laatste ging helaas niet helemaal zoals gepland: het klooster had iets eerder dan onze gids verwacht had het winter rooster ingesteld. Helaas was het klooster daardoor dicht toen wij er waren. In plaats van het klooster zelf hebben we de kora er omheen toen gelopen. Dit gaf een prachig beeld van hoe mensen hier een bedevaart doen en een super uitzicht op de omgeving. De vierde dag was het zover: we zouden Everest gaan zien! Erg vroeg uit de veren om de zon te zien opkomen met zicht op Everest. Veel kou trotserend (onze nep-donsjassen deden wonderen) hebben we een uur staan staren naar de mist die nét voor Everest bleef hangen. Later zou dit ruimschoots goed gemaakt worden. Na nog stuk met de auto kwamen we aan bij het klooster dat acht kilometer van EBC af ligt. Hier zouden we de nacht doorbrengen. Vanaf het klooster hebben  Vanessa, Vincent en ik een poging gewaagd om bij het base camp te komen. Onze poging strandde een paar kilometer voor de eindstreep, lopen op een hoogte van rond de 5000 meter is toch erg zwaar en wij hebben gewacht tot onze jeep ons zou oppikken op weg naar het kamp. Wat er tijdens dat wachten gebeurde is inmiddels bekend: WE GAAN TROUWEN!!! Een tijdje later was ons andere hoogtepunt aan de beurt: EBC, dichterbij de Mount Everest kun je als doorsnee tourist niet komen. De foto zegt denk ik genoeg: wauw wat een berg! De rest van de tour bestond vooral uit afscheid nemen van Vincent en Cecile (zij zijn verder gegaan met een andere groep naar Kathmandu) en de twee daagse terugrit naar Lhasa.
Het Sera klooster en de debat-tuin Onze laatste activiteit was het bezoeken van de debat-tuin in het Sera klooster. Hier oefenen m  onniken hun debatteer vaardigheden en leren tegelijkertijd veel over het Boeddhisme. We hadden dit al wel eens op tv gezien maar om zelf tussen de monniken te staan en ze te horen (een flinke klap in de handen wordt regelmatig gebruikt om een argument kracht bij te zetten) was een hele bijzondere ervaring. Vooral om te zien hoe puberende monniken overgaan tot ligt handgemeen als ze er pratend niet uitkomen gaf een heel erg menselijk beeld van het leven in een klooster. Tibet - Beijing - BangkokOnze reis door Tibet hebben we afgesloten op de zelfde manier als we hem begonnen zijn: met de trein naar Beijing. Daar hebben we twee dagen besteed aan het plannen van onze reis door India en zijn we vervolgens naar Bangkok gevlogen. Daarover meer in het verhaalhierboven. |
|
Laatst geupdate op ( maandag 03 december 2007 )
|
|
|
Geschreven door Frank & Vanessa
|
|
dinsdag 13 november 2007 |
|
Op 5109 m, vlak bij het basecamp van de Mount Everest, heeft Frank gevraagd of ik met hem wil trouwen. En natuurlijk wil ik dat!! Tijdens een prachtige wandeling in een tour van 6 dagen (zie foto's) die ons onder andere naar Mount Everest bracht verraste Frank me. Dus nu zitten we helemaal happy te wezen in Lhasa. Een verhaaltje over de tour komt later nog, maar dit nieuwtje wilden we jullie natuurlijk niet onthouden! Voor foto's van de tour, klik hier. |
|
Laatst geupdate op ( maandag 03 december 2007 )
|
|
|
Geschreven door Frank & Vanessa
|
|
maandag 05 november 2007 |
|
We zijn er! Het dak van de wereld. We zijn hier al weer bijna een week prachtige dingen aan het bekijken en beleven, dus tijd voor een update uit Tibet. Treinreis  Om hier te komen, hebben we de hoogste treinreis van de wereld gemaakt, 48 uur treinen vanaf Beijing! We hebben er dan ook maar voor gekozen om in een softsleeper te reizen (1e klas), want twee nachten op een hard bed en 48 uur met 6 mensen in een kleine coupe vonden we toch iets te veel van het goede. Nu hadden we een gezellige Nederlandse coupegenoot, en het vierde bed was alleen de eerste 12 uur bezet door een Duits sprekende Chinese. De trein is echt prachtig uitgerust, met TV bij elk bed (interessant als je Chinees spreekt), bedlampjes, fatsoenlijke matrassen, prima badkamervoorzieningen en ... zuurstofvoorziening voor het hoogste deel van de reis. De eerste 24 uur waren niet bijzonder qua uitzicht, grotendeels grauwe, chinese steden en tussendoor af en toe een mooi landschap. Maar toen we de tweede ochtend wakker werden....WAUW! Er was alleen maar sneeuw om ons heen! En we zaten op 4700 meter! De rest van de dag hebben we haast alleen maar naar buiten zitten kijken, zoveel moois kwam er voorbij! Totdat we 's avonds het supermoderne station van Lhasa binnenreden en het donker was. Dus wat we de volgende ochtend zouden aantreffen, was nog een grote verrassing.
Sprookjesachtige stadswandeling Lhasa is een bijzondere stad, daar kwamen we de eerste dag al achter toen we naar het centrale plein liepen en daar pelgrims, monniken en toeristen door elkaar heen zagen lopen. Een van de eerste dagen hebben we een stadswandeling gemaakt. Lhasa is totaal anders dan alle andere Chinese steden, in elk geval het centrum. De mensen zijn veel vriendelijker, er staan mooie gebouwen en het wordt niet ontsierd door lelijke hoogbouw. De wandeling bracht ons onder andere in de Tibetaanse wijk, een stukje stad dat nog niet zo heel erg door de Chinezen is beinvloed. Geweldig, wat een gezellige drukte. Maar het meest bijzondere waren twee Boeddhistische onderdelen van de wandeling: een oude school en een klooster. We liepen op een grote weg, druk met auto's, fietsen en nog meer wat vond dat het zich op de weg moest bevinden. Vanaf de weg liepen we onder een poort door en na het oversteken van een pleintje kwamen we bij een gordijn, dat de ingang van de tempel (van oudsher school voor monniken) afdekte. We deden het gordijn open en....we kwamen in een sprookjeswereld! Achter het gordijn zaten zeker 20 monniken in een donkere ruimte, verlicht met kaarslicht eenstemming te hummen. Allemaal gekleed in het karakteristieke bordeaurode kleed. Zoooo bijzonder. Om de monniken heen waren allemaal kapelletjes, met gouden buddhaverschijningen, waar pelgrims en gelovigen langs liepen om ze eer te betuigen. En wij liepen daar tussen, en werden door een oud vrouwtje meegenomen in de goede richting (je moet in de richting van de klok lopen). Zo aardig zijn de Tibetanen dus! Watergevecht met de monniken  De meest levendige tempel in Lhasa is de Jokhang tempel. Daar waren we de eerste dag al achter gekomen toen we op het centrale plein liepen dat aan de tempel ligt, en allemaal mensen zagen knielen (die beweging die ze in Peking Express ooit moesten maken, fans weten het vast nog. Ik wel in elk geval), massa's mensen de kora zagen lopen (pelgrimpad om het gebouw heen) en duizenden kaarsjes zagen branden. In de tempel was het niet minder levendig. Bij de belangrijkste kapel waren mensen bezig met iets dat op een offering leek, er zaten monniken te zingen en ook hier liepen weer heel veel gelovigen langs de kapelletjes. In de Jokhang tempel kun je ook naar het dak. Daar heb je een waanzinnig uitzicht over de stad. Maar je kunt ook op de binnenplaats kijken, waar we al een hoop monniken druk in de weer zagen met schoonmaken, kaarsen maken, en allerlei werkzaamheden. Er lag ook een brandslang, maar ze wisten niet goed hoe dat ding werkte en probeerden er verschillende mondstukken op te zetten. Natuuuurlijk ging dat mis, dus binnen de kortste keren was er een monnik kleddernat! Toen was het hek van de dam; een monnik nam de slang in handen, en ging werkelijk overal heen staan spuiten. Dus dat had een hoop rennende monniken tot gevolg. Wij dachten dat we veilig stonden op het dak....mis! Hij ontdekte publiek op de etage boven hem en kreeg het voor elkaar ook daar water naartoe te spuiten! Echt zo vermakelijk! Moet je je voorstellen dat de pastoor in de katholieke kerk dat op het kerkplein zo doen of zo...dat verwacht je toch niet?!
Kloosterdorp  Zondag zijn we naar Ganden geweest. Ganden is een van de grote en belangrijke kloosters in Tibet, 40 kilometer van Lhasa. Het was onze eerste trip buiten de stad, dus we konden sowieso al van mooie natuur genieten. Maar het aanzicht van het klooster toen we daar aan kwamen rijden was ook prachtig. Het klooster ligt op een dip tussen twee bergen, dus het laatste stuk van de rit was haarspeldbocht na haarspeldbocht en steeds zagen we een beetje meer. Het was vroeg en de zon kwam net op, waardoor Ganden in een prachtig ochtendlicht lag! En het lijkt helemaal niet op een klooster, het is gewoon een dorp! Het is er ook druk met mensen op straat, die allemaal naar een mis gaan, de kora lopen of gewoon op straat zijn. Dat had ik in een klooster niet verwacht! Naast het klooster op de berg vonden we enooooorm veel gebedsvlaggen. Voor mij is het haast een symbool voor Tibet, al die kleurige vlaggetjes wapperend in de wind en deze hoeveelheid hadden we nog niet gezien, dus dat was echt geweldig! Er was zelfs een monnik nieuwe vlaggetjes aan het ophangen, dus het is ook echt een gebruik dat nog hartstikke levendig is. Kortom, een goede eerste kennismaking met de omgeving van Lhasa.
Aanstaande woensdag gaan we voor 6 dagen een tour door het land maken, met als een van de hoogtepunten (letterlijk) Mount Everest Basecamp. Als het lukt, kunnen we nog een mooie wandeling vanaf het basecamp maken, als de politie tenminste niet moeilijk doet. Dus vanaf woensdag horen jullie even niks van ons en daarna (maandagavond 12 november komen we weer terug in Lhasa) hebben we hopelijk superenthousiaste verhalen over dit prachtige en bijzondere land. |
|
Laatst geupdate op ( maandag 05 november 2007 )
|
|
|
Geschreven door Frank & Vanessa
|
|
zondag 28 oktober 2007 |
|
Het is bijna zover, over een paar uur gaan we met de trein naar Lhasa. 48 uur langs mooie natuur rijden, het zal ons benieuwen, maar we hebben er wel zin in! De afgelopen week hebben we nog een aantal mooie dingen in Beijing bezocht. De verboden stad De verboden stad is natuurlijk een "must see" in Beijing. Iedereen was er heel enthousiast over en het moest ongelofelijk indrukwekkend zijn. Door al die enthousiaste verhalen waren onze verwachtingen zo hoog, dat het eigenlijk een beetje tegenviel, maar indrukwekkend is het wel. De eerste drie grote gebouwen zijn hallen zoals je die in alle tempels in China ziet, maar dan groter. Dus dat viel eigenlijk het meeste tegen. Daarachter werd het interessant, daar begon voor ons gevoel de 'stad', met allemaal gebouwen, exposities, paleizen en noem maar op. Heel leuk om rond te struinen en wat meer te weten te komen van het leven van de keizers in China. De laatste keizer heeft de verboden stad verlaten in 1912 of zo, dus nog helemaal niet zo lang geleden! Zomerpaleis  Een verlengstuk van de verboden stad, maar dan met meer groen. Ook hier staan heel veel gebouwen waar de keizers en keizerinnen hun besluiten konden nemen en belangrijk konden doen, maar ook gebouwen voor ontspanning (theater en zo) en een groot meer. Dus we hebben lekker gewandeld door de parken, de gebouwen bekeken, en over het meer gewaterfietst samen met een hoop luie Chinezen in elektrische bootjes.  HutongtourOorspronkelijk had Beijing heel veel Hutongs, kleine steegjes met allemaal huisjes. Voor de Olympische spelen zijn heel veel hutongs al platgewalst, maar gelukkig zijn er nog een aantal blijven staan, zodat we een kleine blik in het 'normale' leven in Beijing konden werpen. Doordat het allemaal van die steegjes zijn, doet het heel gezellig aan. En het is een stuk van Beijing dat heel bijzonder is om te zien! Lekker bijkletsen Vorige week kwam ik (Vanessa) toevallig een vriendinnetje van de middelbare school tegen. Heel bizar om in een stad van 15 miljoen mensen opeens iemand tegen te komen die je acht jaar niet gezien hebt! Maar echt heel leuk om even bij te kletsen en te horen wat zij de afgelopen jaren allemaal gedaan heeft en hoe ze hier terecht gekomen is! Vlak daarna werden we door een Nederlander aangesproken, die hier in Beijing een prachtige (en hele dure) kledingwinkel heeft, en die nodigde ons uit voor een kopje koffie. Heel gaaf om zijn winkel te zien en leuk om te horen hoe hij zorgt dat hij klanten krijgt en hoe enthousiast hij is over zijn producten. Al zijn producten zijn van Nederlandse makelij, en ze slaan echt aan hier, zowel bij Chinezen als bij expats. Pekingeend Gisteren (zaterdag) hebben we als afscheid van Beijing Peking eend gegeten. Dat moesten we natuurlijk een keer gedaan hebben! In een enoooorm restaurant (plek voor een man of 1400, maar gelukkig verdeeld over een hoop kleine zaaltjes) werd onze geroosterde eend voor onze neus onthoofd en gesneden. Nee, dit is geen restaurant voor vegetariers. De eend werd geserveerd met pannenkoekjes, saus en een soort lenteui. De combinatie is echt ontzettend lekker, en erg leuk om een keer te proberen! |
|
Laatst geupdate op ( zondag 28 oktober 2007 )
|
|
|
Geschreven door Frank & Vanessa
|
|
zondag 21 oktober 2007 |
|
We zijn al weer een week in Beijing, en tot nu toe hebben we alle bureaucratische rompslomp weten te overleven en lijken onze visaregeldingen wel goed te verlopen. Het Indiase visum is binnen (na twee uur wachten omdat ze op het visumbureau vonden dat ze best drie kwartier later open konden ondanks die enorme rij wachtenden. Bij navraag aan iemand in de rij was het antwoord: It's their habit. Dat wordt nog lachen in India!) Nu de verlenging van ons Chinese visum nog. Tussendoor vermaken we ons hier prima, Beijing is een hartstikke leuke stad: een mooie mengeling tussen Chinese cultuur en westerse gemakken. Mao's Mausoleum Een van onze activiteiten van de afgelopen week was het bezoeken van de opgebaarde Mao. Heel bizar om te zien hoe een man die toch een hoop ellende in het land heeft gebracht, zo vereerd kan worden! Maar, het kostte wat moeite om de beste man te gaan zien. Poging 1, maandag: helaas, het Mausoleum is alleen op maandagochtend open, en dinsdag en donderdag ook 's middags. Poging 2, dinsdagmiddag: we zijn prachtig op tijd, samen met een hoop andere mensen. Maar er lijkt maar niks open te gaan en we gaan eens op onderzoek uit. Wat blijkt: ze hebben plotseling besloten vanmiddag maar eens dicht te blijven en het publiek daarvan natuurlijk niet op de hoogte te stellen, want waar is dat nou voor nodig? We zijn toch een museum? Hoezo moeten we dan ons publiek informeren, we gaan gewoon dicht als we daar zin in hebben! Tuurlijk jongens, wij komen wel weer terug. Poging 3, woensdagochtend: Geslaagd! Als in een begrafenisstoet lopen we het Mausoleum binnen en komen we bij de glazen kooi waar een bizar verlichte Mao (zijn hoofd leek wel een gloeilamp) lag, waarvan het hoofd en borstkas nog wel enigszins normale proporties hadden, maar de benen wel verschrompeld leken...misschien moeten ze toch de wassen versie eens gaan neerleggen :) Vooruitblik op de Olympische spelen Donderdag, de dag van Frank zijn verjaardag, zijn we het Olympisch park eens gaan verkennen. Op de fiets gesprongen en kijken wat we kunnen zien! Bij het eerste stadion aangekomen, het athletiekstadion, bleek dat overal bewaking stond. Dus, ik met mijn mooiste glimlach de bewaker aangekeken of we verder mochten rijden en ja...we mochten het terrein op. Van het athletiekstadion was 1 hek open, met bewaker natuurlijk. Nog een keer proberen of we verder kunnen komen en ja!!! we mochten het athletiekstadion in! Echt geweldig om zo'n stadion van binnen te zien, dat over minder dan een jaar vol met mensen zit en waar de hele wereld dan naar zit te kijken. We zijn nog wat rondgefietst en aan de overkant van een enorm drukke weg zagen we twee prachtige gebouwen, die we herkenden van TV. Hoe gaaf zou het zijn als we daar in konden. Maar aan de overkant van de weg gekomen bleek dat die gebouwen nog helemaal niet zo af waren als ze leken, en ze stonden in het centrale gedeelte van het park, dat hermetisch was afgesloten door onverbiddelijke bewakers, die zelfs van mijn allerliefste glimlach nog niet smolten. Jammer dus! Wel zagen we ergens een open hek waar mensen aan het werk waren, waar we even naar binnen konden sneaken om een blik van heel dichtbij te krijgen, maar verder kwamen we niet. Maar er was meer. Nog een stuk verder lag het tennis- en hockeycomplex. Bij de hoofdbewaker kwamen we niet binnen, maar hij leek ons naar een andere ingang te verwijzen. En ja, aan een zijweggetje stond nog een bewaker, die ons wel doorliet. We wilden eigenlijk bij het Centrecourt komen, maar eerst kwamen we bij de hockeyvelden, ook leuk. Die waren gewoon open, en toen we bij een van de velden aan het kijken waren, kwam de manager een praatje met ons maken! Die was blijkbaar aan het pauzeren en ging na het praatje een balletje schoppen op het hockeyveld, waar wij toen op de tribune zaten....coooool! Misschien hadden we daar stilletjes moeten blijven zitten, want toen we ons gingen verplaatsen hoorden we plotseling druk gepraat over de walkietalkies. Niet veel later kwam er een bewaker achter ons aan gerend die ons vriendelijk maar dwingend van het terrein af begeleidde...blijkbaar mochten we hier toch niet komen dus! Maar we hebben wel het hockeyveld gezien, gna! De muur Vandaag (zondag) zijn we naar de Chinese muur geweest, om 10 kilometer van de enorme lengte over de muur te lopen, van Jinshaling naar Simatai. Wauw, echt ongelofelijk indrukwekkend zeg! Als je bij de muur komt, zie je tot aan twee horizons muur, slingerend over de bergen. De natuur er om heen is prachtig! De wandeling op de muur is best pittig, want er is geen vlak stuk te bekennen. Alles gaat of omhoog, of omlaag. Van heeeel steil tot redelijk steil. Van dit stuk is het gave dat het deels gerestaureerd is, en deels nog in oude staat, wat wel betekent dat sommige stukken best lastig te overbruggen zijn, maar wel heel gaaf. We hebben echt onze ogen uitgekeken de hele dag. Dit was zeker een hoogtepunt van de reis! We hebben nog veel meer gedaan, maar dit was het leukste om te vertellen. De foto's vertellen de rest wel! |
|
|
Na 258 dagen, oftewel 22.201.200 seconden zijn we weer op Nederlandse bodem.
De huizen in de oude stad van Jodphur zijn een hele mooie kleur blauw geschilderd. Dit gaf een prachtig zicht vanaf het dakterras van ons hostel (zie foto). In deze stad staat een fort dat nog beheerdt wordt door de Maharadja van Jodphur. Hij woont zelf in een aardig optrekje een paar kilometer verderop en heeft het fort opengesteld voor het publiek. Het fort laat een mooi beeld zien van hoe het leven er aantoeging in de tijd dat de Maharadja's nog regeerden. De tweede dag in Jodphur hebben we tuinen bezocht in een paar kilometer buiten de stad. Hier worden alle Maharadja's begraven in prachtig versierde "cenotaphs", een soort torens van zandsteen met heel gedetaileerd steensnijwerk. Ook liggen hier de ruines van een fort. Die hadden we bijna over het hoofd gezien omdat niemand het er over heeft, er over schrijft. Groot voordeel was dat het er dus erg rustig was.
Rijden op een kameel (dromedaris) is toch we een bijzondere ervaring. Allereerst zit het dier op zijn knieen als je opstapt en moet je flink naar achter leunen om er niet voorover af te rollen. Maar als hij eenmaal loopt gaat het best soepel. De woestijn waarin we rondreden was niet zo'n zandvlakte die we ons vaak voorstellen bij woestijn maar bestond uit (toch wel) veel zand en ook een hoop struikgewas en bomen. Dit maakt dat de tocht lekker gevarieerd blijft. De kamelendrijvers kookten voor ons op twee kleine houtvuurtjes een superlekker maal bij elkaar en we sliepen onder de sterren...wat wil je nog meer!
En nu is het tijd voor serieuzere zaken...naar huis (we zijn er eigenlijk al) en de balans opmaken. Hierover schrijven we zo snel mogelijk meer.